Já, Erna mín, orð í tíma töluð, enda ætlaði ég að láta vita af mér, ég væri lifandi og ferðin heim hefði gengið vel, fyrir löngu síðan. Ferðin gekk vel frá Delhí til Íslands. Að vísu var mér einföldum íslendinginum ofboðin öryggisvarslan á nýja Indira Gandhi flugvellinum. Við byrjuðum að sýna vegabréfin okkar fyrir utan flugstöðina og sýndum þau í síðasta skiptið við inngöngu í flugvélina. Öryggisvarslan þarna úti hefur verið hert og nú í fyrsta skipti var ég rekin úr skónum og mátti þola geðvonskulegt þukl konunnar sem sér um að skoða.
Lesa meira »

Hann er upprunninn, síðasti dagurinn. Mamma hamast við að pakka og Þórir bróðir fór með Tuk tuk á næsta MacDonalds að sækja eitthvað að borða. Æfingarnar í morgun gengu fínt, ég varð þó fyrir vonbrigðum með stöðuna á fjórum fótum, þessa þegar ég lyfti upp einni hendi og á að ná að halda mér svoleiðis, ég er allsekki komin með þann styrk sem ég þarf til þess enn þá, en það skal koma!
Lesa meira »

Einn dagur eftir, næstu nótt verðum við á fluvellinum á leið í flug. Auðvitað hlakka ég til að komast til Íslands aftur, í ögn kaldara loftslag en hér og svo  í haustlitina sem bráðum fara að sjást og vonandi verður haustið fallegt. Yngsta systir mín á afmæli í dag, þessi elska er 35 ára í dag.
Lesa meira »

Er komin úr sprautunni, var sem sagt liggjandi frá hádegi á þriðjdegi fram að kl. 2 í dag. Þá var prísundunni lokið og við mamma sem tekur fullan þátt í öllu sem ég geri hér, leiðinlegu og skemmtilegu, fengum að fara. Settur var inn katader í bakið talsvert fyrir neðan skaðann eða í naflahæð.
Lesa meira »

Fékk fararleyfi yfir á hinn spítalann í morgun, nú verður settur katader í bakið á mér, dr. Ashish mun svo sjá um að vökva reglulega með stofnfrumum. Ég á að liggja þar til á fimmtudag, það verður því fátt haft fyrir stafni annað en að glápa á myndir, lesa og sofa.
Lesa meira »

Ég er enn hérna megin sem sagt ekki farin á hitt sjúkrahúsið. Morguninn eins og venjulega, ég vakna við vekjarann hjá nágrannanum, heyri að hann fer í sturtu og að hjúkkurnar banka þar megin, þær þurfa að mæla hita og blóðþrýsting og gefa sprautu. Mikið á ég gott að þurfa ekki að mæta fyrr en kl. hálfellefu, best að breiða upp fyrir haus.
Lesa meira »

Það er satt, í dag er akkúratt eitt ár síðan ég rúllaði á mínum tveimur hjólum í fyrsta skipti á indverskri grund. Þetta hefur verið ár baráttu, baráttu fyrir betri heilsu og lífsgæðum en um leið ár sárustu sorgar og baráttu við að komast á réttan kjöl, vonandi einhverntíman aftur.  Fyrir ári síðan óskaði ég einskis heitar en að hafa bara örlítinn kraft í lamaða hluta líkamans, eitthvað sem ég gæti byggt á í æfingum, í dag hef ég það. Um leið og ég vann örlítið til baka af sjálfri mér, tapaði ég of stórt á heimavelli. Stundum skil ég bara ekkert í þessu lífi eða hvert það er að stefna mér. Til hvers er barist ef fórnirnar verða of stórar? Já, þetta ár hefur óneitanlega tekið verulega harkalega á sálartetrinu mínu, þetta hefur verið ár sorgar og sigra, margra lítilla sigra sem er svo ótrúlega mikils virði, er því nokkuð annað að gera en að vonast eftir betri tíð?

Lesa meira »

Það er stutt eftir, svo stutt að við ákváðum að deginum í dag skildi eytt í næstu verslunarmiðstöð, sem hægt er að ganga í. Eftir að hafa hangið inni allan gærdaginn, var rosalega gott að koma út. Í gær gekk nefnilega á með grenjandi úrhelli og hávaðaþrumum, þrumurnar voru svo háværar að mér dauðbrá stundum þegar drunurnar og hávaðinn byrjaði, það var eins og næsta bygging væri bara að hrynja. Við lágum í rúminu, yfirkomin af sleni. 
Lesa meira »

Ég get nú ekki sagt annað, eftir að mamma hafði þeyst hér um herbergið í morgun að pakka, þar sem við áttum að fara fyrr en við héldum á hinn spítalann, og ég búin að fara í spítalaskrúðan og komin upp í rúm á hinum spítalanum, var mér bara skipað í leppana aftur, leigarinn pantaður og við mæðgur sendar til baka og ég sprautulaus.
Lesa meira »

Lítill íburður á þessu heimili

Við Þórir í garði hinna 5 skilningavita

Míníspelkurnar reirðar betur

Það er vandi að standa þegar búið er að lækka spelkurnar

Það er komin þriðjudagur hér í Delhí, ég á bara einn þriðudag eftir hér til viðbótar. Einhvernveginn líður tíminn án þess að maður verði þess beint var, ég man hvað fyrsta ferðin mín hingað ætlaði aldrei að taka enda og hvað ég þráði íslenskt landslag og liti þá. Kannski er ég bara nokkuð gott efni í stofnanamat.
Lesa meira »