Ég bið þig um hjálp

Ég get ekki farið þessa ferð án hjálpar frá góðviljuðu fólki. Söfnunarreikningur er í Nýja Landsbankanum
0161-15-550165
eða Sparisjóði Skagafjarðar 1125-05-250067.
Kennitala viðtakanda er 010467-5439.

Margt smátt
gerir eitt stórt!

Ef 30.000 Íslendingar gefa 1000 krónur er markmiðinu náð. Ef 60.000 Íslendingar gefa 500 krónur er markmiðinu náð.

Auðveld leið til að gefa til styrktar ferð minni er að láta taka td. 500 kr. mánaðarlega af kreditkortareikningnum. Margt smátt gerir eitt stórt. Ég yrði þér þakklát það sem eftir er ævi minnar.

Blog safn

04.05.2012

Dagur í lífi mínu

Datt í hug nú þegar dagurinn er að kveldi komin að dagbókarfæra hann, svona eins og maður sér í blöðunum. Telja upp hið stóra og smáa og sjá svo í hvað dagurinn fór.  
Lesa meira »

25.04.2012

Hvað sem verður

Hvernig gengur, hvernig líður? Meina, er einhver breyting hjá þér líkamlega? Ég er spurð öðru hvoru, af fólki sem lætur sig varða um mig og þegar ég dæsi og segist ekki vera ánægð með síðustu ferð til Delhí, því ég finni enga breytingu eftir hana þá er iðulega svarað á þessa leið. -Þú mátt samt ekkert gefast upp, það er aldrei að vita hvað gerist, þú ert svo dugleg, þetta tekur allt tíma, eða -En þú ert nú búin að fá einhvern mátt sem þú ekki hafðir!
Lesa meira »

19.04.2012

Sumarkoma eða eiginlega bara vorkoma

Það var svo gott að opna augun í sólskininu í morgun, finna sólina á andlitinu og best náttúrlega að hafa ekki þurft á fætur kl. sjö. Sumardagurinn fyrsti sá mér fyrir kærkomnum sofa-lengur gæðatíma. Ég var aum í skrokknum, með harðsperrur í öxlum og handleggjum eftir gærdaginn best að láta handleggina bara liggja niður með hliðum og byrja á að liðka puttana.  Ég get þakkað fyrsta hjólarúntinum í gær, óþægindin, en þá brunaði ég niður í vinnu alla þessa 2,5 kílómetra og svo heim aftur eftir vinnudaginn.
Lesa meira »

26.02.2012

Endurlit

Ein síðan á miðvikudag þegar vetrarfrí brast á og dóttla hvarf til borgarinnar að hitta vin sinn þar. Allt í einu fannst mér ég hafa ótakmarkaðan tíma til að gera hitt og þetta og beið spennt eftir að andinn kæmi yfir mig.
Lesa meira »

19.01.2012

Vetur

Veturinn er sannarlega að láta vita af sér núna, hér er allt á kafi og snjóar, meðan ég hamra á tölvuna syngur dóttla hástöfum eitthvert Adele lag – æfir sig fyrir söngvakeppni hjá FNV- Úti í myrkrinu kúrir jörðin undir hvítu teppi bíður, eins og ég vorsins sem langt er í enn.
Lesa meira »

13.01.2012

Rótlaus

Kannski er það myrkrið sem hefur þessi áhrif á mig og þessi vetur sem nú er í algjöru ójafnvægi, kafsnjór eða mígandi hláka, hvað sem það er þá er ég rótlaus og veit ekki hvar eða hvernig ég á að vera. Verður lítið ágengt, vantar eldmóðinn til að sinna verkefnum dagsins og á sífelldu rjátli við að gera ekkert. Velti fyrir mér tilganginum með þessu öllu saman,
Lesa meira »

29.12.2011

Að mæta nýju ári

Nýtt ár, nýir tímar, nýjar áskoranir. Rétt fyrir jól spurði samstarfskona mín mig hvernig ég ætlaði að verja jólum. Ég svaraði umhugsunarlaust …ég ætla bara að reyna að lifa þau af, það kom pínu á hana líklega ekki átt von á þessu svari sem var þó mjög hreinskilið. Ég lifði jólin af og öðru hvoru þurfti ég að minna mig hraustlega á að ég ætlaði ekki að dvelja við það gamla heldur fagna því nýja.
Lesa meira »

19.12.2011

Ég elska…

Ég elska að fá börnin mín heim til mín, …að taka á móti litlu fjölskyldunni hans Arnars míns, sem inniheldur  Arnar, Eddu tengdadóttur og Val Darra, litla, fallega ömmustrákinn, sem er yfirleitt brosandi með 2 tennur í neðri góm núna. Að fá hinn stóra strákinn minn hann Aron heim í jólafrí og hafa hann hjá mér í rúmar tvær vikur, svo notalegt. Prinsessan mín hún Hera er enn hér heima á bauninni sinni ;O), en áreiðanlega styttist í að hún fari að skoða sig um í veröldinni og bráðum kemur hún kannski bara heim í fríum eins og Aron. Þau eru öll að verða fullorðin, börnin mín og ég sem eldist ekki neitt ;O)


Lesa meira »

11.12.2011

Þriðji í aðventu

Fallegur er hann þriðji sunnudagurinn í aðventu, smá bloti kominn í snjóinn þannig að hann fýkur ekki þó komi vindur. Enginn vindur í dag aðeins stilla í lofti og þegar ég loks dröslast út úr húsi er klukkan hálfþrjú og himinn í vestri fjólublár og bleikur í skini síðustu sólargeisla sem ég þó sá ekki, í norðri er hann dökkur og blár og tunglið kviknað og skín svo silfurskært á hála brautina sem lýsir upp í bílljósunum.
Lesa meira »

27.11.2011

Sunnudagur

Fyrsti sunnudagur í aðventu er upprunninn, út um gluggann minn sé ég að veturinn hefur skreytt okkar fallegu sveit hvítu og stöku snjókorn fellur til jarðar ofan á þau öll sem fyrir eru. Í fjallinu fyrir ofan mig grillir enn í jörð undir þunnu lagi snjókornanna, hátíðlegt og viðeigandi á þessum degi.
Lesa meira »

Um mig

Ég heiti Þuríður Harpa og er venjuleg íslensk kona, 43 ára, nýlega fráskilin og á þrjú börn á aldrinum 15-23 ára. Ég er grafískur hönnuður og hef unnið sem slíkur í 22 ár. Áhugamálin hafa verið margvísleg en skemmtilegast hefur mér þótt að stunda útivist; gangandi á fjöll, skokkandi, fara á hestbak eða á skíðum. Líf mitt var einmitt á þeirri leið fyrir þrem árum að ég gæti virkilega farið að gefa mér meiri tíma fyrir mig og mína en á augnabliki tók líf mitt nýja stefnu. Ég var nýbúin að fagna þeim tímamótum að verða fertug og ferma miðbarnið þegar ógæfan dundi yfir.

Lífið tók beygju

Við hjónaleysin vorum á reiðtúr þann 26. apríl 2007 þegar hrossið sem ég var á trylltist, ég kastaðist af baki og lenti á brjóstbakinu ofan á grjótnibbu. Ég hryggbrotnaði, rifbeinsbrotnaði og lamaðist frá brjóstum. Það var einkennileg tilfinning að finna allt í einu ekkert fyrir neðri hluta líkamans. Mig óraði þá ekki fyrir því að það yrði hlutskipti mitt. Ég fór í aðgerð á Landspítalanum morguninn eftir og var mínum nánustu þá tjáð að ég yrði trúlega í hjólastól það sem eftir væri ævinnar. Síðan tók við 6 mánaða endurhæfing á Grensás. Að henni lokinni kom ég heim í hjólastól, sem er það erfiðasta sem ég hef gert á ævinni. Sem betur fer eru hendurnar heilar og því gat ég snúið aftur í mitt gamla starf.

Hvað nú?

Ég er í aðstæðum sem ég hef ekki enn fundið leið út úr. Ég geri það sem ég get til að lifa eins eðlilegu lífi og hægt er en að sjálfsögðu er ég ekki sátt með hlutskipti mitt, ég vil ekki vera bundin hjólastól. Ég hóf því leit að leið til að fá einhverja bót. Eftir nokkra leit komst ég í samband við lækni í Indlandi sem hefur þróað aðferð sem byggist á stofnfrumum úr fóstri. Eftir að hafa skoðað þessa meðferð vel og haft samband við annað fólk í sömu stöðu sem hefur notið meðferðarinnar ákvað ég að athuga hvort ég væri hæf. Indverski læknirinn dr. Geeta Shroff er búin að yfirfara mín gögn og segir að ég hafi von um að fá einhverja bót. Með vonina að vopni legg ég af stað í ferðalag til að fá kannski mátt í fæturnar á ný, eða til að geta pissað án hjálpartækja aftur.

Ekkert er hægt án fjármagns

Þessi meðferð er dýr, hún er það dýr að ég get ekki staðið sjálf undir henni. Miða við núverandi gengi gæti meðferðin sem á að ná yfir 3 ár kostað á bilinu 25 - 30 milljónir. Ég reiði mig á góðvild almennings í landinu og bið þig lesandi góður að leggja mér lið í baráttunni við að komast á fætur aftur.